Ik zie ik zie wat jij niet meer ziet, is een project over eenzaamheid in een sociale wereld. In een wereld waarin het gaat om zien en gezien worden, zien we veel maar vergeten we elkaar echt te zien. Want soical media en het leven in onze digitale wereld spelen een steeds grote rol in ons leven. Als we maar genoeg likes, views of zo snel genoeg dopamine krijgen of leuke filmpjes kunnen zien zijn we “gelukkig”. Maar zien we elkaar nog wel echt en weten we nog wel hoe we met elkaar om moeten gaan in de “echte wereld”. Zijn we niet vervreemd van elkaar in deze wereld? Vanuit deze vragen ontstond ik zie, ik zie wat jij niet meer ziet een gedicht dat een ode brengt aan het samenzijn. Want een stoel is zoveel meer dan alleen een plek om te zitten.